Femurfracturen bij ouderen zijn een groeiend gezondheidsprobleem. Door de toenemende vergrijzing neemt de incidentie van geriatrische femurfracturen gestaag toe, met aanzienlijke mortaliteit en morbiditeit tot gevolg. Dit geldt voor zowel proximale als distale femurfracturen, en voor zowel natieve als periprothetische fracturen.
De zorg voor geriatrische patiënten met femurfracturen verschilt fundamenteel van die voor jongere patiënten. Oudere patiënten presenteren zich vaak met meerdere comorbiditeiten en een verminderde fysiologische reservecapaciteit, waarbij behandeldoelen zoals behoud van functionaliteit, zelfstandigheid en kwaliteit van leven een centrale rol spelen.
Bestaande richtlijnen voor femurfracturen houden onvoldoende rekening met de specifieke kenmerken van de kwetsbare, geriatrische patiënt. Zo is nog niet goed duidelijk in welke mate comorbiditeiten zoals osteoporose en perifeer vaatlijden de botgenezing en postoperatieve complicaties beïnvloeden. Ook ontbreken gestandaardiseerde behandelprotocollen specifiek voor distale femurfracturen bij ouderen, terwijl deze voor proximale femurfracturen al wel bestaan. Ten slotte schieten huidige voorspelmodellen tekort om patiëntuitkomsten bij deze kwetsbare groep betrouwbaar te voorspellen en de perioperatieve zorg te optimaliseren.
Dit onderzoeksplan bestaande uit meerdere onderzoeksprojecten richt zich op het verbeteren van uitkomsten bij geriatrische femurfracturen door het identificeren van risicofactoren, het optimaliseren van behandelprotocollen, en het ontwikkelen van voorspelmodellen met behulp van Kunstmatige Intelligentie.