Bekkenfracturen vormen een complexe groep letsels en komen steeds vaker voor, met name bij ouderen na een eenvoudige val. Deze zogenoemde fragiliteitsfracturen laten in de afgelopen tien jaar een sterke stijging in incidentie zien.
Dit proefschrift richt zich op drie thema’s: complicaties na traditionele open chirurgie, de behandeling van ouderen met een bekkenfractuur en innovatieve 3D-genavigeerde schroeffixatie van het bekken. Ondanks vooruitgang in operatietechnieken blijven complicaties, zoals wondinfecties, frequent voorkomen. Risicofactoren zoals obesitas en een lange operatieduur spelen hierbij een rol, terwijl minimaal invasieve technieken deze risico’s kunnen beperken.
Bij ouderen blijkt dat de behandeling vooral gericht moet zijn op wat voor de patiënt belangrijk is: pijnvermindering en het herstellen van mobiliteit. Vaak is een operatie niet direct nodig en volstaan goede pijnstilling en begeleiding. Wanneer mobiliseren door pijn niet lukt, kan een minimaal invasieve ingreep uitkomst bieden. Belangrijk is dat behandelkeuzes worden gebaseerd op de mate van mobiliteit en pijnklachten, en niet alleen op het type breuk.
Daarnaast toont dit proefschrift aan dat 3D-genavigeerde schroeffixatie een veilige en nauwkeurige techniek is, met minder kans op complicaties. Wel heeft een deel van de patiënten later materiaalverwijdering nodig, bijvoorbeeld bij pijn.
Samenvattend onderstreept dit proefschrift dat de behandeling van bekkenfracturen, met name bij ouderen, vraagt om een patiëntgerichte benadering waarin pijnvermindering en het herstel van mobiliteit centraal staan. Minimaal invasieve en 3D- navigatie biedt hierbij duidelijke voordelen, maar een zorgvuldige afweging per patiënt blijft essentieel. Door beter te selecteren, complicaties te beperken en de focus te leggen op functioneren, kan de kwaliteit van zorg en het herstel van patiëntzelfstandigheid verder worden verbeterd.